Σελίδες από το ημερολόγιο μιας γυναίκας... Christmas edition

Σελίδες από το ημερολόγιο μιας γυναίκας

Christmas edition

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος περίμενα πώς και πώς τα Χριστούγεννα. Το σχέδιο μου ήταν απλό και όμορφο! Θα έπαιρνα την Αρετή, (το θαύμα που έφερα στη ζωή για να με βασανίζει) και το Μιχάλη, τον αγαπημένο σύζυγό μου, και θα πηγαίναμε στο χωριό να περάσουμε τις γιορτές με τους γονείς μου.

Σχέδιο σεμνό και ταπεινό, όπως επιτάσσουν οι καιροί, αλλά και πάλι απ' ότι φαίνεται λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο, όπου ξενοδόχος στην προκειμένη περίπτωση είναι η Ασπασία, η γλυκύτατη (λέμε τώρα) πεθερά μου, η οποία μόλις έμαθε ότι θα φεύγαμε τα Χριστούγεννα, (προφανώς της έπεσε βαρύ το νέο), αποφάσισε να μας αλλάξει γνώμη και σχέδια με κάθε τρόπο.

Το «γλέντι» άρχισε μέσα στη μαύρη νύχτα (στον ύπνο μας έπιασε η Ασπασία), με ένα απροσδόκητο τηλεφώνημα. Στην αρχή δεν κατάλαβα τι ακριβώς συνέβαινε μέχρι που άκουσα το Μιχάλη να μου λέει το ιστορικό και αλησμόνητο: «Σήκω γρήγορα, πρέπει να πάμε στο νοσοκομείο». Ήρθε το μάτι μου και γούρλωσε, «Τι έγινε Μιχάλη;» τον ρώτησα ξαφνιασμένη, γιατί ακόμη δεν ήξερα ποιος βρισκόταν σε κίνδυνο. «Κάτι έπαθε η μητέρα μου και την πήγαν εσπευσμένα στο νοσοκομείο, μάλλον η καρδιά της...» είπε ξεψυχισμένα και δεν ολοκλήρωσε την πρότασή του.

(Αν είναι ποτέ δυνατόν, τη μια στιγμή είμαι με τον ωραιότατο σύζυγό μου, τον Brad και χαλαρώνουμε στο σαλέ μας στην Ελβετία - εκπληκτικό όνειρο - και ξαφνικά τρέχω στο νοσοκομείο για την πεθερά μου! Το πόσο με ξενερώνει αυτή η ξαφνική επαφή με την πραγματικότητα δε λέγεται!)

Φτάσαμε φουριόζοι στο νοσοκομείο ίσα για να βρούμε την πεθερά μου ροδαλόχρωμη (όχι από φυσικού της, είχε βάλει ρουζ λίγο πριν φτάσει το ασθενοφόρο, είναι βλέπεις κοκέτα η Ασπασία) και με περίλυπο ύφος να αναστενάζει: «Αχ παιδιά μου, ως εδώ ήταν για μένα, σας αφήνω πια!» Αυτά είπε και ο Μιχάλης μου, ο άντρας ο στιβαρός, κόντεψε να σωριαστεί στο πάτωμα. «Μα τι είναι αυτά που λέτε μητέρα», την αποπήρα εγώ ως πιο ψύχραιμη και σαφώς πιο υποψιασμένη. (Σιγά μην πίστευα το δήθεν πρόβλημα στην καρδιά, ήξερε ότι το πρωί θα φεύγαμε και για να μας εμποδίσει έφτασε μέχρι τα επείγοντα του νοσοκομείου).

Ο γιατρός ήρθε χαμογελαστός και απόλυτα καθησυχαστικός: «Πιθανώς επρόκειτο για μια κρίση άγχους, τίποτε περισσότερο, όλα λειτουργούν τέλεια». Στο σημείο αυτό έριξα ένα άγριο βλέμμα στην πεθερά μου αλλά εκείνη έκανε πως δεν κατάλαβε τίποτα.

Με τα πολλά το πρωί επιστρέψαμε στο σπίτι, την Ασπασία για προληπτικούς λόγους θα την κρατούσαν στο νοσοκομείο. Και τότε, τη στιγμή που όλα έμοιαζαν να φτιάχνουν έκανα το μοιραίο λάθος: «Λοιπόν, παίρνουμε τις βαλίτσες και φεύγουμε;» Ο Μιχάλης γύρισε και με κοίταξε με τέτοια έκπληξη και τέτοιο ύφος, που ήταν σα να του είχα μόλις ομολογήσει ότι είμαι κατά συρροή δολοφόνος. «Τι εννοείς παίρνουμε τι βαλίτσες και φεύγουμε;» Αμέσως συνειδητοποίησα ότι με τη γκάφα αυτή είχα παραδώσει αμαχητί τη νίκη στην πεθερά μου. «Βαλίτσες είπα; Βαλίτσα εννοούσα, τη δική μου, να πάρω τα πράγματά μου για να πάω να μείνω στο πλευρό της μητέρας, μήπως χρειαστεί κάτι. Κατάλαβες;»

Κατάλαβες, αγαπητό μου ημερολόγιο, πώς μου την έφερε η πεθερά μου; Έτσι απλά αποχαιρέτησα το σχέδιο μου για παραδοσιακές γιορτές στο χωριό και έτσι ξαφνικά χρειάστηκε για δεύτερη φορά να βρεθώ αντιμέτωπη με την Αρετή (αν και μόλις οχτώ χρονών δεν είναι εύκολος αντίπαλος, πίστεψέ με). «Αφού δε θα πάμε στο χωριό, δεν καταλαβαίνω γιατί δεν μπορούμε να πάμε στη Σύρο; Ο Τάκης θα είναι εκεί και δεν φτάνει που η σχέση μας έχει ήδη προβλήματα, θα πάνε στη Σύρο κορίτσια από την τάξη που θέλουν να μου τον κλέψουν!» (Ποια σχέση; Τι λέει Χριστέ μου το βρέφος; Θα τρελαθώ, θα τρελαθώ, μπορεί και να την κλειδαμπαρώσω στο υπόγειο.) «Αρετή μου, αγάπη μου, σύνελθε! Η γιαγιά Ασπασία μόλις βγήκε από το νοσοκομείο και δεν μπορούμε να την αφήσουμε μόνη της. Και τον Τάκη (ήμαρτον Θεέ μου) θα τον ξαναβρείς μόλις ανοίξουν τα σχολεία, δε θα χαθείτε». Η Αρετή, που διόλου δεν καταλαβαίνει από νουθεσίες και επικλήσεις στη λογική, με κοίταξε με αυστηρό ύφος και μ' έσπρωξε λίγο πιο κοντά στο εγκεφαλικό: «Μαμά όλο με ταλαιπωρείς, σου είπα ότι ο Τάκης είναι το αγόρι μου και θέλω να είμαστε μαζί πότε θα το καταλάβεις επιτέλους;». (Πώς γίνεται και κάθε φορά που βρίσκομαι σε αντιπαράθεση με την κόρη μου να νιώθω από ανόητη μέχρι ιδιαιτέρως προβληματική προσωπικότητα, δεν μπορώ να το καταλάβω.)

Οι γιορτές των Χριστουγέννων έμοιαζαν να καταλήγουν σε συναισθηματικό ναυάγιο για όλους, μέχρι που οι γονείς μου ήρθαν από το χωριό για να βρεθούμε όλοι μαζί «σαν οικογένεια», όπως το είπαν και οι δυο συμπεθέρες μαζί. Πολύ γρήγορα όλοι μπήκαμε σε ταχείς ρυθμούς ετοιμασιών και το πνεύμα χαράς των Χριστουγέννων δεν άργησε να μας παρασύρει όλους και να περάσουμε τις καλύτερες γιορτές που έχω ζήσει μέχρι τώρα! 

Αλήθεια σου λέω αγαπητό μου ημερολόγιο, παρά την πλεκτάνη της πεθεράς μου, δεν μπόρεσα παρά να λυγίσω βλέποντας πόσο ευτυχισμένη ήταν η Αρετή μου μαζί με τις γιαγιάδες και τους παππούδες της. Άντε χρόνια μας πολλά και καλή πρωτοχρονιά να έχουμε...

Υ.Γ. Μένει να δούμε, καλό μου ημερολόγιο, τι μας επιφυλάσσει ο νέος χρόνος!