Ένα μωρό θυμάται... το πρώτο του εμβόλιο!

Η μέρα ξεκίνησε όμορφα όπως και όλες οι προηγούμενες. Με το που άνοιξα τα μάτια μου σήμανα συναγερμό - σα να λέμε έβαλα τα κλάματα - και η μανούλα έσπευσε κοντά μου. Μου άλλαξε την πάνα, με χαϊδολόγησε για ώρα, με φίλησε, με ξαναφίλησε και μου έφερε το γάλα μου. Τέλεια! Τι άλλο να ζητήσεις πια από τη ζωή;
Όλως περιέργως όμως, μετά το φαγητό η μανούλα επέστρεψε με ρούχα στα χέρια της. Περίεργο σκέφτηκα, ποτέ δε φεύγουμε τόσο νωρίς από το σπίτι. Λες να με πάει βόλτα στο πάρκο; Και εκεί που άρχισα να ενθουσιάζομαι με την προοπτική μιας βόλτας, να σου και ο μπαμπάς στο δωμάτιο μου. Αυτό ήταν πολύ περίεργο, ο μπαμπάς τέτοια ώρα είναι στη δουλειά, κάτι ασυνήθιστο συνέβαινε αλλά δεν ήμουν σίγουρος.
Όταν είσαι μωρό όλοι νομίζουν ότι δεν καταλαβαίνεις τίποτε οπότε μιλούν άνετα μπροστά σου και μαθαίνεις κυριολεκτικά τα πάντα, ακόμη και όσα δε θέλεις να ξέρεις. Έτσι ακριβώς έγινε και εκείνη τη μέρα. Η μαμά ρώτησε με αγωνία τον μπαμπά: «Λες να τρομάξει το μωράκι μου;» «Να τρομάξει ο λεβέντης μου, αποκλείεται!». Ο μπαμπάς ήταν σίγουρος αλλά εγώ είχα ήδη πανικοβληθεί. Να τρομάξω με τι; Τι θα μου έκαναν; Βοήθειααα...
Με έβαλαν στο καθισματάκι μου στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε όλοι μαζί για το άγνωστο. Η συζήτηση σε όλη τη διαδρομή ήταν η συνηθισμένη: «Σε παρακαλώ, μη μιλάς έτσι, δε μπορώ να σε ακούω» «Μα δεν τον βλέπεις πώς οδηγεί ο ...». Δε λέω, με αυτές τις βόλτες μάθαινα πολλές καινούριες λέξεις από τον μπαμπά μου, αλλά ειδικά σήμερα ήθελα να μάθω άλλα πράγματα. Μα που πάμε, γιατί δε λέτε κάτι να καταλάβω τι συμβαίνει;
«Έλα αγάπη μου, φτάσαμε στον παιδίατρο», μου είπε η μανούλα όταν φτάσαμε. Α ώστε στον παιδίατρο πηγαίναμε! Μα τι περίεργο όνομα! Άραγε αυτός ο παιδίατρος τι μου είναι: θείος, παππούς ή ξάδερφος και πηγαίνουμε να τον δούμε. Ναι, ναι αυτά σκεφτόμουν λίγα μόλις μέτρα έξω από το ιατρείο αυτού του πελώριου ανθρώπου με τις τεράστιες βελόνες!
Μόλις μπήκαμε στο ιατρείο είδαμε και άλλους γονείς με μωρά στην αγκαλιά και κάπου στο βάθος ακουγόταν το σπαρακτικό κλάμα ενός αθώου μωρού. Φρίκη! Κοίταξα έντρομος τα άλλα μωρά: «Παιδιά τι γίνεται εκεί;» «Άστα μην τα συζητάς, όποιος μπαίνει εκεί του κόβεται το γέλιο μια και καλή!»
Στράφηκα προς τη μανούλα και την κοίταξα με απελπισία, έτοιμος να αρχίσω και εγώ τα κλάματα: «Μανούλα, πάρε με από εδώ και από μένα ό,τι θέλεις. Θες να λερώνω λιγότερες πάνες; Έγινε. Θες να κλαίω λιγότερο; Έγινε. Αρκεί να φύγουμε τώρααα!»
Η μανούλα που είναι ατσίδα σε αυτά, με κατάλαβε αμέσως και είπε στον μπαμπά: «Είδες που στα ‘λεγα, τρόμαξε το παιδί». Ο μπαμπάς που καθόλου δε χάρηκε με αυτό με κοίταξε με τρόπο, σα να μου έλεγε να κρατήσω χαρακτήρα και να μην τον εκθέσω.
Η αλήθεια είναι ότι αγαπώ πολύ τον μπαμπά μου και δε θέλω να τον απογοητεύω, γι' αυτό αποφάσισα να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων και να μην κλάψω. Βέβαια εύκολο να το λες, αλλά πώς το καταφέρνεις με τόσες κραυγές και τόσα κλάματα από τα υπόλοιπα μωρά. Αχ που έμπλεξα Θεέ μου!
Όταν ήρθε η σειρά μου, μπήκα χαμογελαστός στο γραφείο του πελώριου ανθρώπου με το περίεργο όνομα. Ήμουν αποφασισμένος να μην κλάψω καθόλου. Θα του έδειχνα εγώ ποιος φοράει τις πάνες εδώ μέσα!
Κοιτούσα τον μπαμπά μου με ύφος ατρόμητου μπέμπη και εκείνος με κοιτούσε με ύφος ανήσυχου γονιού, έτοιμος να ακούσει κραυγές πόνου. Τη βελόνα την είδα ξαφνικά και λίγο προτού... αααα, τι πόνος Χριστούλη μου, τι πόνος!
Τελικά άλλαξα γνώμη, στο κάτω - κάτω μωρό είμαι, αν δεν κλάψω τώρα, πότε θα κλάψω; Για να τιμήσω μάλιστα την ηλικία μου, αποφάσισα να κλάψω περισσότερο από κάθε άλλη φορά.
Φεύγοντας, ο μπαμπάς έκλεισε το μάτι στη μαμά και της είπε: «Τελικά, τρόμαξε!»