Σελίδες από το ημερολόγιο μιας γυναίκας "Αντίο παχουλέ μου εαυτέ!"

Σελίδες από το ημερολόγιο μιας γυναίκας

Αντίο παχουλέ μου εαυτέ!

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, τα κατάφερα... έχασα τα κιλά της εγκυμοσύνης και είμαι και πάλι αδύνατη και λαμπερή! Δεν είναι καταπληκτικό; Ακόμη και τώρα που το γράφω ανατριχιάζω από χαρά αλλά κι από φρίκη, όσο θυμάμαι τι πέρασα για να μπορέσω κι εγώ να μπω στο στενό μου τζιν, όπως και οι κοπέλες στις διαφημίσεις. Γιατί πίστεψέ με, όσο κι αν νομίζει κανείς ότι είναι εύκολο να χάσεις τα «κάμποσα» κιλά που σου προσθέτει η εγκυμοσύνη, στην πραγματικότητα είναι ένας ηράκλειος άθλος. Για να καταλάβεις, αν όλα όσα πέρασα για να αδυνατίσω τα γύριζαν σε ταινία, θα προέκυπτε ένα σπαρακτικό δράμα, γεμάτο στερήσεις, κλάμα και πείνα... πολύ πείνα όμως!

Θα μου πεις, βέβαια, για ποιο λόγο να μπω σε τέτοια ταλαιπωρία; Παντρεμένη είμαι, παιδιά έκανα, τα τριάντα τα πέρασα εδώ και κάμποσο καιρό, οπότε προς τι το δράμα; Σάμπως θα γινόμουν το επόμενο top μοντέλο της Ελλάδας; Η αλήθεια είναι ότι τα είχα συνηθίσει τα κιλάκια μου και δε μ' ενοχλούσαν καθόλου, αλλά δεν μπορούσα με τίποτα να αντέξω τα πικρόχολα σχόλια της κορούλας μου, της Αρετής, η οποία δεν έχανε καμία, αλλά καμία όμως, ευκαιρία να με «κράζει». Της είχε κολλήσει ότι αν δεν αδυνατίσω ο μπαμπάς της θα με χωρίσει, και το είχε βάλει σκοπό της εννιάχρονης ζωής της να με δει και πάλι αδύνατη. Στην αρχή είχε ξεκινήσει να πετάει διακριτικά σπόντες και υπονοούμενα, αλλά μόλις είδε ότι δεν συγκινούμαι, άρχισε να γίνεται όλο και πιο καυστική, μέχρι που μια μέρα μου έφερε το γεωγραφικό χάρτη της Ελλάδας και δείχνοντάς μου έναν λοφίσκο στην Αττική μου είπε σαρκαστικά: «Ορίστε, τα κατάφερες. Σε χαρτογραφήσανε!»

Όσο να πεις ήρθα και ταράχτηκα. Ε, όχι και λοφίσκος της Αττικής, με δέκα ή είκοσι (και βάλε) κιλάκια που είχα πάρει. Τι να κάνω, λοιπόν, αναγκάστηκα να υποκύψω στην επιθυμία της Αρετής και μπήκα σε εντατικό πρόγραμμα απομάκρυνσης περιττών κιλών. Και μη φανταστείς, καλό μου ημερολόγιο, ότι ξεκίνησα χαλαρά και άνετα.... όχι, όχι, μιλάμε για πρόγραμμα γερμανικής σκληρότητας που μου επέβαλε η κορούλα μου (δικής της εμπνεύσεως και φυσικά σε καμία περίπτωση εγκεκριμένο από διαιτολόγους). Ο πρώτος κανόνας του προγράμματος ήταν ότι έπρεπε να κόψω εντελώς το κρέας οποιουδήποτε ζωντανού κυκλοφορεί στη στεριά (ευτυχώς τα ψάρια ήταν εκτός κανόνα). «Δε σου φτάνουν τόσα χρόνια κρεατοφαγίας;», με ρώτησε με ύφος σκληροτράχηλου πεζοναύτη η Αρετή, «Δε χόρτασες με τόσα και τόσα γουρουνάκια, μοσχαράκια, κατσικάκια και κοτοπουλάκια που έχεις καταβροχθίσει μέχρι τώρα; Δε σου περνάει από το μυαλό πόσες οικογένειες βοοειδών ξεκλήρισες τόσα χρόνια και πόσες αγελάδες άφησες χωρίς παιδάκια;» Έκατσα προσοχή μπροστά της, έτοιμη ν' ακούσω την ετυμηγορία για τις τόσες δολοφονίες κρεατικών, συγνώμη αθώων πλασμάτων ήθελα να πω, που έχω επιτελέσει για να τραφώ. «Κομμένο το κρέας και... κομμένα και τα γλυκά!»

Η στέρηση γλυκών και επιδορπίων γενικότερα ήταν ο δεύτερος, και ομολογώ χειρότερος κανόνας της Αρετής μου, η οποία δεν έμεινε στα λόγια, φρόντισε κιόλας να αδειάσει το ψυγείο από κάθε τι απαγορευμένο και να κολλήσει επάνω στην πόρτα τους κανόνες της (σκοπίμως γραμμένους με κόκκινο στυλό για να με παραπέμψει λέει στους νόμους που είχαν γραφτεί με αίμα κατά την αρχαιότητα... από τον Δράκοντα!). Φρίκη, καλό μου ημερολόγιο, σκέτη φρίκη.

Ο τρίτος κανόνας προέβλεπε ως βασική διατροφή μου φρούτα, λαχανικά, χόρτα, ψάρια και μία φέτα ψωμί, την οποία όμως έπρεπε να την κερδίσω (κυριολεκτικά) με τον ιδρώτα μου, καθώς σύμφωνα με τον τέταρτο κανόνα που ολοκλήρωνε το σχέδιο τρόμου που είχε καταρτίσει η Αρετή, έπρεπε να τρέχω 40 λεπτά το πρωί (δηλαδή ξύπνημα από το αχάραγο) και άλλα 40 το απόγευμα και κατόπιν να κάνω άφθονους κοιλιακούς και κάμψεις, για να προλάβουμε λέει τυχόν χαλάρωση του δέρματος.

Κι εκεί που νόμιζα ότι τα είπαμε για να ευθυμήσουμε κι έκανα σχέδια να παραγγείλω μια τεράστια πίτσα με όλα τα καλούδια του Θεού, συνειδητοποίησα με τρόμο ότι η κορούλα μου ήταν αποφασισμένη να με δει, πάση θυσία, να ακολουθώ το πρόγραμμά της κατά γράμμα. Με παρακολουθούσε όλο το βράδυ ωσάν λέαινα μήπως και φάω τίποτε το απαγορευμένο και το επόμενο πρωί με ξύπνησε από τις 6:00 και με πέταξε έξω από το σπίτι απαιτώντας να γυρίσω μία ώρα μετά κάθιδρη και κατάκοπη! Ενημέρωσε φυσικά τον μπαμπάκα της, τον Μιχάλη, την πεθερά μου την Ασπασία και ο Θεός να μας φυλάει πήρε τηλέφωνο μέχρι και στη δουλειά μου προειδοποιώντας τους ότι δεν μου επιτρέπεται να τρώω τίποτα άλλο πέρα από φρούτα.

Όπως καταλαβαίνεις, καλό μου ημερολόγιο, η παγίδα λειτούργησε άψογα με όλους να συνεργάζονται σαν σφιχτή γροθιά... σφιχτή γύρω απ' το λαιμό μου. Τι κι αν έκλαψα, τι κι αν παρακάλεσα για έλεος... για ένα σουβλάκι... για ένα σημάδι ότι υπάρχει ακόμη ανθρωπιά σ' αυτόν τον κόσμο... τίποτα. Δε με λυπήθηκε κανείς! Με άφησαν να λιώσω από την πείνα, μέχρι που έμεινα μισή και κατάφερα κι εγώ να μπω στο στενό μου τζιν, όπως και οι κοπέλες στις διαφημίσεις...

Μάθετε πώς ξεκίνησαν όλα:

Η καθυστέρηση

Έγκυος Ξανά

Ακόμη έγκυος!