Σελίδες από το ημερολόγιο μιας γυναίκας... Έγκυος ξανά!

Σελίδες από το ημερολόγιο μιας γυναίκας...

Έγκυος ξανά!

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, σήμερα το πρωί ξύπνησα μ' ένα πελώριο χαμόγελο στα χείλη γιατί έβλεπα ένα απολαυστικότατο όνειρο στο οποίο χτυπούσα αλύπητα τον Μιχάλη μ' ένα τηγάνι. Γιατί όμως χαιρόμουν και το κυριότερο γιατί διακινδύνευα την ακεραιότητα του τηγανιού μου, δεν ήμουν σίγουρη; Στην αρχή προσπαθούσα να καταλάβω τι σήμαινε αυτό τ' όνειρο μέχρι που μια ανατριχιαστική σκέψη μ' επανάφερε στην σκληρή πραγματικότητα. Τον χτυπούσα γιατί εξαιτίας του έπρεπε να περάσω και πάλι εννέα μήνες ταλαιπωρίας, γιατί χάρη στην ανυπέρβλητη ευφυΐα του ήμουν έγκυος ξανά!

Σηκώθηκα απ' το κρεβάτι με μια έκφραση απελπισίας, ούτως ή άλλως κανείς δεν ήταν εκεί να με δει για να πρέπει να κάνω την ενθουσιασμένη. Ο Μιχάλης είχε φύγει από νωρίς και η Αρετή είχε κοιμηθεί στο σπίτι της γιαγιάς της, είχαν λέει να πουν τα δικά τους. Δεν ξέρω, ούτε και θέλησα να μάθω ποια είναι τα δικά τους, απ' ό,τι φαίνεται ένα εννιάχρονο και μία φευγάτη συνταξιούχος έχουν πάνω κάτω τα ίδια μυαλά! Έφτασα ως την κουζίνα και άρχισα να ετοιμάζω το ειδικό πρωινό για την αντιμετώπιση της πρωινής ναυτίας. Γιαούρτι με φρυγανιές, «Δοκιμάστε το», μου είπαν, «θα σας κάνει πολύ καλό». Σίγουρα, τι να σου πω! Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτή τη φορά οι αισθήσεις μου έχουν οξυνθεί σε βαθμό που μπορώ να μυρίσω οτιδήποτε σε ακτίνα χιλιομέτρων, έχω γίνει σκέτο λαγωνικό σου λέω. Να και αυτή τη στιγμή κάποιος κάπου σε αυτή την πόλη, ίσως και σε κάποια κοντινή πόλη (δεν το αποκλείω), σοτάρει κρεμμύδι και... τώρα προσθέτει κανέλα και... μύδια. Μύδια!! Ήμαρτον Κύριε, μύδια; Ποιος άνθρωπος θα σκεφτόταν ποτέ να... συγνώμη δεν μπορώ άλλο...

Τι ήταν κι αυτό Χριστέ μου, έχουν βαλθεί όλοι να με ξεκάνουν, δε μου φτάνουν οι αναγούλες μου, έχω ν' αντιμετωπίσω και τη διεστραμμένη φαντασία των μαγείρων. Πάει το πρωινό μου υπέρ πίστεως. Τώρα όμως πρέπει να φύγω γιατί θ' αργήσω στη δουλειά και ο -πρώην Γερμανός βασανιστής- προϊστάμενός μου θ' αρχίσει πάλι το κήρυγμα.

Μπήκα στο αυτοκίνητο και άνοιξα το ραδιόφωνο για ν' ακούσω τις ειδήσεις, (μπορεί να έχει συμβεί κάτι σημαντικό, ποτέ δεν ξέρεις). Η εκφωνήτρια μιλούσε για ένα δυστύχημα στην Ουαγκαντούγκου (μη με ρωτήσεις που είναι η Ουαγκαντούγκου, ιδέα δεν έχω, αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας). Οποιαδήποτε άλλη στιγμή ούτε που θα έδινα σημασία σε μια τέτοια είδηση, αλλά σήμερα, με τις ορμόνες μου να χορεύουν σάμπα, ήρθα και συγκλονίστηκα η γυναίκα. Άρχισα να κλαίω με λυγμούς για τους καημένους ανθρώπους στην Ουαγκαντούγκου. Έκλαιγα για εκείνους, έκλαιγα και για μένα που θα έπρεπε πάλι να γίνω πελώρια και μετά να ξενυχτάω και ν' αλλάζω πάνες κάθε δεκάλεπτο.... Γιατί Θεέ μου πάλι, γιατί εγώ; Και πάνω που άρχισα να ηρεμώ συνειδητοποίησα ότι το πρωί είχα βάψει τα μάτια μου και τώρα με το κλάμα είχα πασαλειφτεί παντού με μολύβι... Δεύτερο κύμα γοερού κλάματος γιατί εκτός από έγκυος είμαι και ηλίθια!

Έφτασα στη δουλειά με μία σχετική καθυστέρηση, (ούτε μια ώρα δεν είχα αργήσει δηλάδή), αλλά άμα ο άνθρωπος είναι στριμμένος το κάνει ολόκληρο θέμα για μόλις πενήντα εννιά λεπτάκια αργοπορίας. «Τι θα γίνει με την περίπτωσή σας;», μου είπε ο -σας μισώ όλους- προϊστάμενος, μ' ένα ύφος ξινίλας, που είτε οφειλόταν σε σοβαρό πρόβλημα δυσκοιλιότητας είτε ήταν ένδειξη μεγάλης δυστυχίας. «Ξέρετε με κράτησαν λίγο παραπάνω στο σχολείο της κόρης μου, για μια ενημέρωση.», είπα, δίνοντάς μου συγχαρητήρια για την ταχύτητα με την οποία βρήκα την εκπληκτική δικαιολογία. Ειλικρινά απόρησα με τον εαυτό μου, μα πώς μου ήρθε τόσο γρήγορα... «Αυτό, μου το είπατε κι εχτές...». Α! Γι' αυτό το σκέφτηκα τόσο γρήγορα. Είπα κι εγώ. «Ναι, ξέρετε... εεε... ετοιμάζουν μια εκδήλωση και χρειάζονται τη βοήθειά μου», «Αλήθεια, σε τι θα τους βοηθήσετε, θα μιλήσετε στους μαθητές για τη συνέπεια ή για τις φτηνές δικαιολογίες;», «Συγνώμη, αλλά δε σας επιτρέπω να μου μιλάτε έτσι. Είμαι απολύτως ειλικρινής μαζί σας...» Και τη στιγμή που ετοιμαζόμουν να του κάνω ολόκληρη διάλεξη για το πόσο ηθικό άτομο είμαι, για την εργατικότητά μου και για όλες τις αρετές που έχω, είδα απέναντί μου ένα γεματούλη συνάδελφο να ανοίγει το στόμα του και να δαγκώνει ένα πελώριο σάντουιτς με ντομάτες, μαρούλι και... γαρίδες! Μα είναι ποτέ δυνατόν να τρώει γαρίδες πρωί - πρωί; Έφυγα τρέχοντας προς την τουαλέτα για να εκφράσω την άποψή μου για τις γαρίδες.

Όταν γύρισα, ο -έχω τα νεύρα μου γιατί η ζωή μου έχει φερθεί άσχημα- προϊστάμενος με κοιτούσε με μια απερίγραπτη φρίκη. Δεν χρειάστηκε να του πω τίποτα, είχε το βλέμμα "πολύμηνη άδεια μετ' αποδοχών" και ήξερα ότι αν πήγαινα να του μιλήσω μπορεί και να με μαστίγωνε. Πήγα στο γραφείο μου και εργάστηκα με εντυπωσιακή αποτελεσματικότητα για ώρες, με μικρά μόνο διαλείμματα όταν μύρισα (ή μου φάνηκε ότι μύρισα) αρνάκι καπαμά, μετά πάλι όταν μου μύρισε ραγού, εκ νέου όταν μου πέρασε η ιδέα ότι μυρίζω τας κεμπάπ και τέλος όταν θυμήθηκα τα μύδια που (σχεδόν) σίγουρα είχα μυρίσει το πρωί.

Γύρισα σπίτι εξαντλημένη και έπεσα πρόσωπο με πρόσωπο με έναν πασίχαρο Μιχάλη, ο οποίος κοιτούσε έκθαμβος την (επίπεδη) κοιλιά μου και έκανε κου-πε-πε, κου-πε-πε! «Μιχάλη», του είπα, αντιγράφοντας το ύφος ξινίλας του -θα σας βασανίσω όλους- προϊσταμένου μου, «Αν θέλεις να είσαι εν ζωή όταν γεννηθεί αυτό το μωρό, μην τολμήσεις να το ξανακάνεις αυτό, γιατί πίστεψέ με οι ορμόνες μου είναι ικανές να με κάνουν φόνισσα!». Ο Μιχάλης υποχώρησε μ' ένα ύφος ανησυχίας, σα να κατάλαβε ότι το εννοούσα και μου χαμογέλασε κάπως αμήχανα σα να μου έκρυβε κάτι. «Μιχάλη, τι συμβαίνει;», τον ρώτησα με ό,τι πιο γλυκό είχα σε ύφος και εκείνος με μια αθωότητα, θα έλεγα παιδική, αν το επέτρεπε η ηλικία του, είπε το θεϊκό, «Δηλαδή, τώρα που έχω καλέσει μερικούς φίλους, με τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους πειράζει;». Τον κοίταξα χαμογελώντας πικρά και σκεφτόμουν μήπως τελικά τ' όνειρο με το τηγάνι ήταν προφητικό. (Να τον χτυπήσω, να φωνάξω ή να δείξω ότι είμαι ανώτερος άνθρωπος;). «Καλά βρε Μιχάλη μου, αφού τους έχεις ήδη καλέσει, τι να γίνει, ας έρθουν!».

Ναι, αγαπητό μου ημερολόγιο, τέτοιος άνθρωπος είμαι, παρά την κούρασή μου και παρά το γεγονός ότι ήμουν ένα βήμα πριν την αφυδάτωση μετά από τόσες επείγουσες κρίσεις πρωινής, μεσημεριανής και απογευματινής ναυτίας, δέχτηκα να έρθουν οι δεκάδες φίλοι του Μιχάλη συν γυναιξί και τέκνοις. Και πίστεψέ με ως οικοδέσποινα έδωσα ρέστα!

Τώρα όμως πρέπει να σε αφήσω γιατί είτε το πιστεύεις είτε όχι κάποιος κάπου εκεί έξω -Θεέ μου συγχώρα με- μαγειρεύει κοχλιούς!!