Σελίδες από το ημερολόγιο μιας γυναίκας... Μαθήματα Ιταλικών

Σελίδες από το ημερολόγιο μιας γυναίκας

Μαθήματα Ιταλικών

Αγαπημένο μου ημερολόγιο οι τελευταίες μέρες ήταν γεμάτες ένταση εδώ στο σπίτι γιατί ο Μιχάλης, ο αντρούλης μου, επιμένει ότι δεν είμαι καλά κι ότι πρέπει οπωσδήποτε να απευθυνθώ σε γιατρό, ενώ εγώ προσπαθώ να του εξηγήσω ότι τα νεύρα και η ένταση που έχω είναι κάτι παροδικό. "Μιχάλη μου, όταν περάσουν οι κολικοί του μπέμπη κι αρχίσει να κοιμάται περισσότερο θα ηρεμήσω κι εγώ και όλα θα γίνουν όπως και πριν. Γιατί δεν με πιστεύεις;" (Δεν είμαι τρελή καλό μου ημερολόγιο κουρασμένη είμαι, τόσο δύσκολο είναι να το καταλάβει αυτό;) Αλλά που ο Μιχάλης, γκρίνια από το πρωί ως το βράδυ, ότι κάτι έχω, ότι ανησυχεί, ότι όταν ήταν μωρό η κόρη μας, η Αρετή, δεν ήμουν έτσι και άλλα τέτοια τραγικά. Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι έχουν περάσει εννιά χρόνια από τότε που έκανα την Αρετή κι ότι τώρα με τον μπέμπη δεν έχω τις ίδιες αντοχές αλλά εκείνος ανένδοτος. Τελικά με τα πολλά με έπεισε και πήγα για πρώτη φορά στη ζωή μου σε ψυχολόγο (ο Μιχάλης επέμενε να πάω σε ψυχίατρο αλλά μετά από ομηρικούς καυγάδες συμβιβάστηκε με την ιδέα του ψυχολόγου).

Στην αρχή φοβόμουν για το τι θ' ακούσω αλλά όλα πήγαν τέλεια, ο γλυκύτατος ψυχολόγος έδειξε πολύ μεγάλη κατανόηση για όσα του είπα και το μόνο που μου ζήτησε είναι να βρω κάτι να ασχολούμαι για να φεύγω από το σπίτι (και από τον μπέμπη) για λίγη ώρα καθημερινά. "Μια μικρή αποστασιοποίηση θα σας βοηθήσει να δείτε τα πράγματα πιο ψύχραιμα και στις πραγματικές τους διαστάσεις", μου είπε, και δεν είχα κανένα λόγο να διαφωνήσω. Διαφώνησα, βέβαια, σθεναρά στην ιδέα του γυμναστηρίου, του κολυμβητηρίου και όλων εν γένει των αθλητικών δραστηριοτήτων. Αν ήθελα να ξεπατώνομαι έμενα και με τον μπέμπη! Κι αφού το ψάξαμε για ώρα το ζήτημα καταλήξαμε σε κάτι που ήθελα πάντοτε να κάνω αλλά το είχα αμελήσει λόγω των πολλαπλών μου υποχρεώσεων. Θα ξεκινούσα μαθήματα ιταλικών! Τα ιταλικά είναι μια γλώσσα που λατρεύω και είχα μάλιστα ξεκινήσει να  μαθαίνω όταν ήμουν φοιτήτρια αλλά μετά γνώρισα το Μιχάλη, έμεινα έγκυος στην κορούλα μου και τα εγκατέλειψα κακήν κακώς. Τώρα πια το μόνο που έκανα ήταν να ακούω στο ραδιόφωνο Tiziano Ferro και να προσπαθώ μάταια να καταλάβω τι λέει αυτός ο χριστιανός.

Η είδηση για τα μαθήματα ιταλικών μεταδόθηκε ταχύτατα σε φίλους και γνωστούς και πολύ σύντομα είχε βρεθεί και η κατάλληλη καθηγήτρια για να μου κάνει τα ιδιαίτερα. Οι συστάσεις ήταν πολύ καλές μιας και, όπως μας είπαν, είναι εξαιρετική στη δουλειά της, με εκπληκτική μεταδοτικότητα και υπομονή. Τη λένε Μαρία, είναι τριάντα τεσσάρων ετών (περίπου όσο κι εγώ δηλαδή) και είναι ελεύθερη... τι ωραία που ακούγεται αυτό... ελεύθερη, όχι σαν κι εμένα που έβαλα την κουλούρα νωρίς - νωρίς λες και θα τελείωναν οι γαμπροί. Μιλήσαμε στο τηλέφωνο και συμφωνήσαμε να πηγαίνω στο σπίτι της (ευτυχώς μένουμε πολύ κοντά) για να μπορέσω κι εγώ να πετύχω την πολυπόθητη «αποστασιοποίηση».

Τα παιδιά θα τα κρατούσε με μεγάλη χαρά η πεθερά μου, η Ασπασία, η οποία δεν έχασε την ευκαιρία να μου θυμίσει ότι στις μέρες της οι γυναίκες φρόντιζαν όχι δύο αλλά δέκα παιδιά και ποτέ μα ποτέ δεν είχαν τέτοια προβλήματα. Την αγνόησα επιδεικτικά και πήρα για μια τελευταία αγκαλιά τον μπέμπη μου προτού φύγω για το μάθημα. Εκείνος επειδή προφανώς κατάλαβε ότι θα βγω από το σπίτι φρόντισε να σημαδέψει την ιδιοκτησία του αφήνοντας μια γουλίτσα γάλα πάνω στην μπλούζα μου. Τέλεια, σκέφτηκα, θα με δει η κοπέλα και θα νομίζει ότι κυκλοφορώ σαν θύμα μωρουδίστικης επίθεσης, αλλά δεν είχα ούτε χρόνο ούτε διάθεση ν' αλλάξω.

Πήγα για μάθημα με τα μαλλιά ό,τι να 'ναι, με μια ξεχειλωμένη φόρμα γυμναστικής (έχω και τα κιλά της εγκυμοσύνης μόνιμη προίκα πλέον) κι ένα μπλουζάκι με τα ίχνη του μπέμπη, λες και πήγαινα να κάνω δουλειές στον κήπο. Αυτό, όπως καταλαβαίνεις καλό μου ημερολόγιο, το μετάνιωσα αμέσως μόλις είδα τη Μαρία, γιατί η σύγκριση ήταν αναπόφευκτη. Εκείνη είχε υπέροχα καστανόξανθα μαλλιά, που κάθε κομμωτής θα χαιρόταν να φροντίζει, φορούσε ένα κομψό μεσάτο πουκάμισο κι ένα αδιανόητα στενό τζιν. Ήταν ακριβώς όπως θα ήμουν κι εγώ αν πήγαινα καθημερινά στο γυμναστήριο τα τελευταία δώδεκα χρόνια και τρεφόμουν αποκλειστικά με οξυγόνο και θετική σκέψη. Σα να λέμε ήμασταν ολόιδιες! Ξεροκατάπια και προχώρησα απρόθυμα προς το σαλόνι, όπου θα γινόταν το μάθημα. Νόμιζα ότι θα μπορούσαμε να γίνουμε φίλες με αυτή την κοπέλα αλλά τώρα που την είδα ήμουν σίγουρη ότι δεν υπήρχε τέτοια περίπτωση. Ήταν όλα όσα θα ήθελα να είμαι και γι' αυτό την αντιπάθησα από την πρώτη στιγμή. Εκείνη βέβαια δεν ήξερε τα δολοφονικά σενάρια που περνούσαν απ' το μυαλό μου και ήταν πολύ ευγενική και γλυκιά μαζί μου. Προσφέρθηκε, μάλιστα, να μου φτιάξει και καφέ για να γίνει το μάθημα ακόμη πιο ευχάριστο αλλά τα πράγματα για μένα έγιναν ακόμη χειρότερα. Όταν πήγε προς την κουζίνα είχα την ευκαιρία να την κοιτάξω με προσοχή και από πίσω, μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσω ότι ήταν τέλεια από κάθε δυνατή οπτική γωνία.

Ήταν απίστευτο, όλα όσα σε μένα είχαν υποκύψει στους αδίστακτους νόμους της βαρύτητας και είχαν αρχίσει να πέφτουν προς τα κάτω, σ' εκείνη όχι μόνο ήταν στη θέση τους αλλά στόχευαν και ψηλά στον ουρανό. Δεν μπορεί αυτό να είναι νόμιμο... δε μπορεί να είμαστε σχεδόν συνομήλικες κι εκείνη να μοιάζει περισσότερο με έφηβη ξαδέλφη μου. Με γρήγορους υπολογισμούς ακριβείας που έκανα με το μάτι, διαπίστωσα ότι και τα δυο της πόδια μαζί ήταν πιο αδύνατα από το ένα δικό μου. Χριστέ μου, αυτή τη γυναίκα δεν πρέπει ποτέ να τη δει ο Μιχάλης μου... δεν πρέπει ποτέ να μάθει ότι υπάρχουν γυναίκες σαν τη Μαρία. Άρχισα να βουλιάζω σε μαύρες σκέψεις κι ένιωσα δάκρυα να σχηματίζονται στην άκρη των ματιών μου. Εν τω μεταξύ η Μαρία γύρισε χαρωπή με τους καφέδες και προτού το καταλάβω είχε αρχίσει να μου θυμίζει τα προ πολλού ξεχασμένα ιταλικά. "Io sono (εγώ είμαι), tu sei (εσύ είσαι)..." Εκείνη μιλούσε με ενθουσιασμό κι εγώ παρατηρούσα πόσο ξεκούραστο και λαμπερό φαινόταν το πρόσωπό της. Ούτε πελώριοι μαύροι κύκλοι κάτω από τα μάτια, ούτε κούραση ούτε ταλαιπωρία από συνεχή ξενύχτια μάταιων προσπαθειών ν' αποκοιμίσει ένα μωρό... τίποτα.... τίποτα από αυτά δεν είχε ταράξει τον κόσμο της.

"Noi abbiamo (εμείς έχουμε), voi avete (εσείς έχετε)..." Κοιτούσα γύρω το χώρο μου και δεν πίστευα στα μάτια μου. Τα πάντα ήταν τακτοποιημένα και καθαρά! Πουθενά δεν υπήρχαν κουδουνίστρες, σαλιάρες, παιχνίδια και πιπίλες. Όλα ήταν καθαρά και ήρεμα... τόσο ήρεμα που θα μπορούσα να κοιμηθώ σαν πουλάκι! Είχα καιρό να δω σπίτι στο οποίο δεν έχει γίνει εισβολή μωρού και είχα ξεχάσει πόσο όμορφα μπορείς να διακοσμήσεις το χώρο γύρω σου. Η Μαρία, που μάλλον κατάλαβε ότι ταξιδεύω, έκανε μια παύση και με ρώτησε πώς είναι να είσαι μητέρα. Λογική η ερώτηση αλλά όχι και τόσο εύκολη η απάντηση. Αμέσως άρχισα να σκέφτομαι το χτεσινό βράδυ: Ο μπέμπης είχε ξυπνήσει ωρυόμενος κατά τις δύο τη νύχτα σηκώνοντάς με από έναν βαθύ αλλά ταραγμένο ύπνο. Άφησα το κρεβάτι παραπατώντας και πήγα να τον ταχταρίσω για να κοιμηθεί ξανά, πράγμα καθόλου εύκολο. Όταν επιτέλους μετά από έναν ηρωικό αγώνα ξανακοιμήθηκε θέλησα να πάω στην κουζίνα για να πιω λίγο νερό αλλά ένιωθα τόσο κουρασμένη που στα μισά του δρόμου χύθηκα σα σακί με πατάτες σε μια πολυθρόνα κι εκεί με βρήκε ο νέος συναγερμός του μπέμπη κατά τις 5:30 το πρωί, πιασμένη παντού. Από εκείνη την ώρα δεν είχα προλάβει να κλείσω ξανά τα μάτια μου όλη μέρα κι ένιωθα πια πλήρως εξαντλημένη. Παρόλα αυτά, κοίταξα τη Μαρία με κάτι που έμοιαζε με χαμόγελο και της είπα: "Είναι πραγματικά υπέροχο", κερδίζοντας επάξια Όσκαρ ερμηνείας, αν όχι πρώτου τουλάχιστον δεύτερου γυναικείου ρόλου.

Κι ενώ εγώ κατέβαλα προσπάθεια για να δείξω πόσο χαιρόμουν τη μητρότητα εκείνη μ' άκουσε με ειλικρινή ενθουσιασμό και σχολίασε ότι ανυπομονούσε κι εκείνη ν' αποκτήσει κάποια στιγμή παιδιά, γεγονός που όσο να πεις με ταρακούνησε λιγάκι. Την άκουσα να μου περιγράφει όλα όσα είχε ονειρευτεί για την πρώτη φορά που θα γινόταν μητέρα και δεν το κρύβω... συγκινήθηκα. Ήταν εκπληκτικό το πόσο ωραία φαινόταν η ζωή μου μέσα από τα μάτια της Μαρίας και πόσο σπουδαίο έμοιαζε ξαφνικά το ότι είχα δύο παιδιά. Δεν το περίμενα αλλά τελικά μόλις μία ώρα μακριά από τον μπέμπη κι ήδη ένιωθα ότι ήθελα να τρέξω στο σπίτι να τον σφίξω στην αγκαλιά μου.

"Arrivederci (εις το επανιδείν)", μου ευχήθηκε η Μαρία καθώς έφευγα και πραγματικά είχα αποφασίσει ότι αυτή τη φορά τα μαθήματα ιταλικών θα τα συνέχιζα πάση θυσία. Πανάθεμά τη, παρόλο που ήταν αδύνατη και όμορφη κι ελεύθερη και ήμουν σίγουρη ότι θα την αντιπαθήσω... τη λάτρεψα!