Σελίδες από το ημερολόγιο μιας γυναίκας... Ώρα τοκετού

Σελίδες από το ημερολόγιο μιας γυναίκας...

 Ώρα τοκετού

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, σίγουρα θα έχεις ακούσει διάφορες ιστορίες από νέες μητέρες, ότι και καλά την ημέρα του τοκετού όλοι μα όλοι τρέχουν να σε δουν στο μαιευτήριο και ότι γίνεσαι το πρόσωπο της ημέρας και άλλα χαριτωμένα. Ε, λοιπόν, ξέχνα ό,τι έχεις ακούσει γιατί όλα αυτά είναι φήμες και υπερβολές... ειδικά άμα έχεις σύζυγο κάποιον σαν το Μιχάλη, τότε μπορεί να πας και μόνη σου στο μαιευτήριο, όπως ακριβώς το έπαθα εγώ!

Όλα ξεκίνησαν το βράδυ της προηγούμενης Παρασκευής, όπου εγώ μου είχα ετοιμάσει κάτι διαιτητικό να φάω (πίτσα για φαγητό, παγωτό για επιδόρπιο και πατατάκια για τη λιγούρα) αλλά η φύση... είχε τα δικά της σχέδια! Όταν ένιωσα τις πρώτες ενοχλήσεις έκανα την πάπια γιατί σκέφτηκα ότι είναι η ιδέα μου... ότι μάλλον θα με πείραξε κάτι από τα διαιτητικά που είχα τσιμπήσει νωρίτερα (θαρρώ πώς το απογευματινό μου σνακ ήταν μια γενναία μερίδα μουσακά) και ότι ούτως ή άλλως ήταν ακόμη νωρίς για τον ερχομό του μπέμπη (ναι, αγόρι είναι, δε θυμάμαι αν στο είπα... Σου λέω, μεγάλα κέφια στην οικογένεια. Ο Μιχάλης χοροπηδούσε επί τέσσερις μήνες όταν το έμαθε και μεταξύ μας αν δεν είχαν προκύψει τα της Παρασκευής, ακόμη θα χοροπηδούσε!). Προσπαθώ, που λες, να επικεντρωθώ στην πίτσα μου αλλά που... οι ενοχλήσεις, βλέπεις, γρήγορα έγιναν πόνοι και οι πόνοι απέκτησαν ρυθμό και έφευγαν και επανέρχονταν με ακρίβεια ελβετικού ρολογιού. Λέω, δεν μπορεί να είναι η ιδέα μου και σίγουρα δεν μπορεί να φταίει ο μουσακάς ή η το κέικ τιραμισού που ξέχασα να σου αναφέρω.

Παίρνω μια βαθιά ανάσα κι ένα τελευταίο κομμάτι πίτσας και φωνάζω το Μιχάλη για να με πάει στο μαιευτήριο αλλά καμία απάντηση. Παίρνω δεύτερη βαθιά ανάσα, ένα ακόμη τελευταίο κομμάτι πίτσας και φωνάζω ξανά το Μιχάλη αλλά και πάλι καμία αντίδραση. Μα που είναι αυτός ο άνθρωπος σκέφτομαι και ξεκινώ από την κουζίνα για μια απαιτητική διαδρομή έως την κρεβατοκάμαρα (δεν ξέρω γιατί αλλά σε αυτήν την εγκυμοσύνη δεν είχα απλώς πάρει κιλά... είχα γίνει διπλάσια. Τι να πω, ίσως να φταίει ο μπέμπης... ίσως να έτρωγα και λίγο παραπάνω!). Φτάνω με δυσκολία στο δωμάτιό μας και βρίσκω το Μιχάλη πεσμένο στο πάτωμα, διπλωμένο στα δύο, μ' ένα κιτρινωπό χρώμα που δεν του πήγαινε καθόλου. «Μιχάλη, τι έπαθες... είσαι καλά;», τον ρωτάω ανήσυχη, λες και δεν έβλεπα πόσο χάλια ήταν. «Ένα ασθενοφόρο, σε παρακαλώ, ένα ασθενοφόρο... Δεν αντέχω άλλο.», είπε κι έκλεισε τα μάτια του με μια δραματικότητα που με ανατρίχιασε. «Μα, Μιχάλη μου, γεννάω...», του είπα με ύφος μικρού παιδιού που μόλις του αναποδογύρισαν τον κόσμο του. «Κι εγώ πεθαίνω!» ήταν η λιτή του απάντηση και ήταν ομολογώ αρκετή για να με βάλει στην πρίζα. Ανασκουμπώθηκα, αγνόησα τους ολοένα και πιο έντονους πόνους και κινήθηκα αργά αλλά αποφασιστικά προς το τηλέφωνο.

Κάλεσα το ασθενοφόρο και άρχισα να ετοιμάζω τα πράγματά μου για το μαιευτήριο... τι να έκανα; Με ή χωρίς άντρα έπρεπε να φροντίσω για το μωρό μου που ανυπομονούσε να βγει. Η κορούλα μου, η Αρετή, ευτυχώς είχε πάει να κοιμηθεί σε μια φίλη της κι έτσι δε χρειάστηκε να δει αυτό το φρικτό σκηνικό, με τον πατέρα της πεσμένο στο πάτωμα να βογκάει και την πελώρια μάνα της (εμένα δηλαδή) να διαλέγει εσώρουχα!!

Όταν έφτασε το ασθενοφόρο οι πόνοι και των δυο μας είχαν φτάσει σε νέα επίπεδα έντασης αλλά οι δικοί μου επρόκειτο να γίνουν εντονότεροι και όχι λόγω του μωρού μου. Οι τραυματιοφορείς ήρθαν φουριόζοι στο σπίτι για να παραλάβουν τον ασθενή και αντίκρισαν ένα μάλλον παράδοξο θέαμα, με το Μιχάλη να σφαδάζει στο πάτωμα και μια χοντρή από πάνω του (εμένα δηλαδή) να του τα ψέλνει που την εγκαταλείπει στην πιο δύσκολη στιγμή της. Όπως καταλαβαίνεις, καλό μου ημερολόγιο, η πρώτη τους κίνηση ήταν να πάρουν το Μιχάλη, γεγονός που μ' ενόχλησε, διότι θεώρησα ότι μια ετοιμόγεννη γυναίκα θα έπρεπε να έχει προτεραιότητα και δυστυχώς έκανα το λάθος να τους το επισημάνω... «Είστε έγκυος; Σοβαρά; Αν δε μου το λέγατε δε θα το καταλάβαινα με τίποτα... Νόμιζα ότι είστε απλά υπέρβαρη!» Ήταν το φαρμακερό σχόλιο του αναιδή διασώστη, που ήρθε απρόσμενο κι επώδυνο σα μαχαιριά! «Μην ανησυχείτε, θα καλέσουμε άλλο ασθενοφόρο για εσάς.», μου είπε με γλυκύτερο ύφος, μόλις με είδε να τον κοιτάζω εμβρόντητη. «Όχι, να μου λείπει», του είπα κι εγώ πικραμένη, «θα πάρω ταξί!»

Το είπα και με χίλια βάσανα το έκανα... Έφριξε ο οδηγός του ταξί, έφριξαν και στο μαιευτήριο όταν κατάλαβαν ότι το μωρό (ο γλυκός μου ο μπέμπης) είχε σχεδόν ξεπροβάλει και με πήγαν τάχιστα στην αίθουσα τοκετού. Εκεί, ο μπέμπης κατέφτασε χωρίς καθυστέρηση και χωρίς επιπλέον ταλαιπωρίες, όπως ακριβώς είχε γίνει και με την Αρετή μου. Σχεδιασμένη για να έχω εύκολες γέννες μου είχε πει τότε ο μαιευτήρας μου... και υποθέτω πως είχε δίκιο. Βέβαια, τι να την κάνεις την εύκολη γέννα, όταν σε λίγους μόλις μήνες έχεις πάρει «100» κιλά και βρίσκεσαι στο μαιευτήριο μόνη σου!

Να' ναι καλά η πεθερά μου, που παρουσίασε σε όλους με μελανά χρώματα την κατάσταση του Μιχάλη κι όλοι έσπευσαν στο νοσοκομείο για να δουν εκείνον (μιλάμε τώρα για έναν κολικό νεφρού, μη φανταστείς τίποτε το δραματικό) κι εγώ βρέθηκα στο δωμάτιο μόνη μου, με τις άλλες μητέρες να με κοιτάζουν με συμπάθεια. «Κρίμα, βρε παιδί μου, να είναι μόνη της», έλεγαν την ώρα που εγώ έκανα ότι κοιμάμαι, «να δεις που ο άντρας της την εγκατέλειψε.». Χριστέ μου, τι ταπείνωση ήταν αυτή... αν δεν κατέφτανε η φίλη μου να με δει, ακόμη θα έκανα ότι κοιμάμαι για να γλιτώσω τις ενοχλητικές ερωτήσεις για την απουσία του συζύγου μου.

Ευτυχώς, σύντομα άρχισαν να έρχονται και οι λοιποί φίλοι και συγγενείς και με την πρώτη επίσκεψη του μπέμπη μου όλα έφτιαξαν. Τον πήρα στην αγκαλιά μου και τα ξέχασα όλα, και το Μιχάλη και τα πικρόχολα σχόλια και την πίτσα που την άφησα μισή...

Τώρα που σου γράφω έχουμε πια γυρίσει στο σπίτι και είμαστε όλοι καλά... και πώς θα μπορούσαμε να μην είμαστε δηλαδή; Έχουμε τα παιδάκια μας, μια ολόφρεσκη πίτσα και πολλά (αλλά πάρα πολλά όμως) πράγματα να κάνουμε... Να, ήδη τον ακούω τον πασά μου να κλαψουρίζει... πάω να τον ταΐσω και τα λέμε!