Σελίδες από το ημερολόγιο μιας γυναίκας… Ακόμη έγκυος!

Σελίδες από το ημερολόγιο μιας γυναίκας...

Ακόμη έγκυος!

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, σήμερα το πρωί ξύπνησα με το χέρι του Μιχάλη στο στήθος μου και εκείνον να κοιμάται μ' ένα τεράστιο χαμόγελο να διαγράφεται στα χείλη του. Είχα ξεχάσει βλέπεις ότι και στην πρώτη μου εγκυμοσύνη, όσο μεγάλωνε το στήθος μου τόσο πιο χαρούμενος ήταν ο άντρας μου. Για μια στιγμή μπήκα στον πειρασμό να τον ξυπνήσω για να του τα χώσω κανονικά αλλά μετά σκέφτηκα ότι ακόμη και εγώ χαιρόμουν που το στήθος μου γινόταν όλο και μεγαλύτερο. Εννιά χρόνια πέρασαν από την τελευταία φορά που το στήθος μου ήταν τόσο γεμάτο, γιατί να μη νιώθω περήφανη;

Απομάκρυνα το χέρι του Μιχάλη προσεκτικά να μην τον ξυπνήσω (είχε ρεπό το χρυσό μου) και σηκώθηκα για να ετοιμαστώ για τη δουλειά. Ευτυχώς, είχε περάσει πια η περίοδος με τις πρωινές ναυτίες και το αίσθημα κόπωσης και είχα μπει στο παραγωγικό στάδιο της εγκυμοσύνης, όπου η γυναίκα μπορεί να κάνει τις δουλειές της χωρίς να έχει ενοχλήσεις... σχεδόν δηλαδή γιατί στην πραγματικότητα άπαξ και μείνεις έγκυος οι ενοχλήσεις δε σταματούν ποτέ. Για κάθε γυναίκα είναι και κάτι διαφορετικό, για μένα είναι ο γυναικολόγος μου και οι ανόητες οδηγίες του: «Το πολύ να πάρεις 15 κιλά μέχρι το τέλος της κύησης, ούτε γραμμάριο παραπάνω!» Μα είμαστε με τα καλά μας; Κι εγώ και το μωρό μου πεινάμε, πώς θα βγάλω εννέα μήνες εγκυμοσύνης με μόλις 15 κιλάκια; Ούτε για τις φρυγανιές μου δε φτάνουν. Είμαι σχεδόν στον 6ο μήνα... καλά ντε στον 5ο είμαι... και ήδη έχω πάρει... κάμποσα... εντάξει μην το κάνουμε και θέμα έχω πάρει 10 κιλά. Ναι, καλό μου ημερολόγιο, το ξέρω ότι με αυτό το ρυθμό μόλις γεννήσω θα είμαι σαν αερόστατο αλλά τι να κάνω, δεν μπορώ να σταματήσω να τρώω. Δε φταίω εγώ που ξαφνικά όλα μου φαίνονται πιο νόστιμα, τι να κάνω; Ξαφνικά αισθάνομαι ότι μπορώ να φάω οτιδήποτε πέσει στα χέρια μου και φυσικά χωρίς τύψεις, έγκυος είμαι, δε θ' απολογούμαι κιόλας... ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα, γιατί απ' ό,τι φαίνεται τώρα τελευταία όλοι έχουν γίνει ειδήμονες σε θέματα εγκυμοσύνης, από τον προϊστάμενό μου μέχρι... το γυναικολόγο μου!

Έφτασα στο γραφείο μου με μια μικρή - όπως το συνηθίζω άλλωστε - καθυστέρηση και αυτή τη φορά ήμουν αποφασισμένη να μη δικαιολογηθώ, αρκετά πια με την καταπίεση. Ναι, λοιπόν, άργησα να έρθω στη δουλειά για πολλοστή φορά και όχι γιατί μ' έπιασε λάστιχο, ούτε γιατί είχα να πάω στο σχολείο της Αρετής και ούτε γιατί με απήγαγαν εξωγήινοι! Άργησα γιατί έτσι είμαι εγώ... αργώ! Πήρα το πιο αποφασιστικό μου ύφος και ήμουν έτοιμη να αντιμετωπίσω τον προϊστάμενο ο οποίος με πλησίαζε πιο ξινισμένος από ποτέ. «Ε, βέβαια», μου λέει με απόλυτη απαξίωση, «πόση συνέπεια να περιμένει κανείς από μια γυναίκα που δεν μπορεί ούτε το στομάχι της να ελέγξει. Τεσσάρων μηνών έγκυος και ήδη μοιάζεις ετοιμόγεννη, μπράβο... και εις ανώτερα!» Κατ' αρχάς να διευκρινίσω ότι είμαι στον πέμπτο μήνα και δεύτερον μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει πώς γίνεται αυτός ο άθλιος άνθρωπος να με συγχύζει τόσο μα τόσο πολύ! «Συγνώμη, κύριε προϊστάμενε, αλλά με αδικείται δεν έχω παχύνει γιατί τρώω πολύ, πρόκειται για μια ορμονική διαταραχή...» «Άλλη μια μέρα στη δουλειά που πρέπει να ακούμε τις ανόητες δικαιολογίες σου και όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο ανόητες γίνονται». Τέλεια... άλλη μια μέρα που αυτός ο δαιμονισμένος μου χάλασε τη διάθεση. Που στα κομμάτια έχω βάλει το κολατσιό μου; Δεν μπορώ, όταν συγχύζομαι... πεινάω!

Έφυγα από τη δουλειά με τα νεύρα μου τεντωμένα για να πάω στο γυναικολόγο μου, όχι γιατί είχα καμιά διάθεση να τον δω αλλά είχαμε ραντεβού για τις συνηθισμένες εξετάσεις... «Στην ηλικία σου η γυναίκα πρέπει να είναι πολύ προσεκτική» μου είχε πει όταν έμαθε για τη νέα μου εγκυμοσύνη. «Καλά γιατρέ μου, δεν είμαι δα και ο Παρθενώνας, λίγο πάνω από τα τριάντα είμαι.» «Είσαι τόσο πάνω από τα τριάντα, όσο χρειάζεται για να είμαστε σε πλήρη επαγρύπνηση.» Με τον καλό το λόγο πάντα αυτός ο γιατρός και φυσικά σήμερα δεν υπήρχε περίπτωση να μου τη χαρίσει... με το που με είδε να μπαίνω του ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. «Πώς έγινες έτσι; Δε σου είπα να προσέχεις; Τι θέλεις, δηλαδή, να έρθει η ώρα της γέννας και να πρέπει να κάνουμε ανασκαφές μέσα στο λίπος για να βρούμε το μωρό;» Αυτό ήταν, αγαπητό μου ημερολόγιο, τα είχα πάρει για τα καλά. «Για να σου πω γιατρέ δε θα με τρελάνετε κιόλας. Ναι τρώω, ναι έχω παχύνει αλλά δε θα με κάνετε να νιώθω και κουρέλι από πάνω. Έχετε ιδέα τι σημαίνει να είσαι έγκυος, εργαζόμενη και μητέρα; Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να τα βγάζεις πέρα με του κόσμου τις υποχρεώσεις και να ξέρεις ότι σύντομα θα γεννήσεις κι άλλες εκατό υποχρεώσεις μαζεμένες; Με ρωτάς πώς ξυπνάω το πρωί και με τι κουράγιο τρέχω σαν την τρελή όλη μέρα για να κάνω όλα όσα πρέπει να κάνω; Άνθρωπος είμαι, έχω κι εγώ τα όρια μου και ψάχνω κάτι για να κρατηθώ, κάτι για να νιώσω καλύτερα... και καθόλου δε με νοιάζει αν αυτό το κάτι θα είναι ένα τεράστιο κομμάτι πίτσας ή ένα μπολ με παγωτό σοκολάτα... καθόλου δε με νοιάζει αν έχω παχύνει κι αν εσύ και ο προϊστάμενός μου με θεωρείτε ανίκανη να ελέγξω τον εαυτό μου. Κάτι για να κρατηθώ θέλω και σ' όποιον αρέσει!»

Έφυγα με δάκρυα οργής να θολώνουν το οπτικό μου πεδίο αλλά με τις υπόλοιπες αισθήσεις μου σε πλήρη λειτουργία... άφησα την οσμή να με οδηγήσει και μόλις βρέθηκα στο πρώτο ζαχαροπλαστείο έφαγα ένα γευστικότατο κανταΐφι και καθόλου δε με πείραξε που ακόμη άκουγα στο μυαλό μου τις φωνές του γιατρού που μου ζητούσε να μη φύγω, να το συζητήσουμε, να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε και άλλα τέτοια... Στην υγειά σου γιατρέ μου, μεγάλη ανακάλυψη το κανταΐφι σου λέω!

Γύρισα στο σπίτι με την ψυχολογία μου πεσμένη στα τάρταρα και την ανάγκη να βάλω τα κλάματα όλο και πιο έντονη. Ο Μιχάλης ήταν εκεί και έπαιζε αμέριμνος στον υπολογιστή του. Βέβαια, σκέφτηκα, τι άγχη να έχεις εσύ... ποιος ασχολείται με σένα και τη δικιά σου κοιλιά, όλα εγώ τα τραβάω. «Μιχάλη», του είπα με παράπονο, «είμαι μια χοντρή, το ξέρεις;» Ο Μιχάλης γύρισε, κοίταξε με φανερή ικανοποίηση το στήθος μου, χαμογέλασε και μου είπε με τη συνηθισμένη του αφέλεια «Το ξέρω και είναι υπέροχο!»

Ναι, καλό μου ημερολόγιο, κάπως έτσι αυτός ο άνθρωπος μ' έχει κοντά του τόσα χρόνια... μα χοντρή μα αδύνατη, ο Μιχάλης μου με βρίσκει υπέροχη... τι καλά!