Σελίδες από το ημερολόγιο μιας γυναίκας… Δεκαπενταύγουστος

Σελίδες από το ημερολόγιο μιας γυναίκας...

Δεκαπενταύγουστος

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Έζησα έναν εφιάλτη χωρίς προηγούμενο, χάρη στον υπέροχο σύζυγό μου, το Μιχάλη. Έκανα βλέπεις το λάθος να του ζητήσω να αναλάβει αυτός, για πρώτη φορά, να οργανώσει τις διακοπές μας. Θα μου πεις βέβαια, πώς είναι δυνατόν να μου ήρθε μια τόσο ανόητη ιδέα. Έλα μου ντε! Ο Μιχάλης δεν μπορεί να οργανώσει τα πόδια του να κινούνται με τη σωστή σειρά, τις διακοπές μας θα κατάφερνε να οργανώσει.

Το πρώτο χτύπημα της μοίρας ήρθε στο λιμάνι, όπου εγώ ανέβηκα στο πλοίο με το μωρό για να προλάβω θέσεις στο κατάστρωμα και ο Μιχάλης έμεινε κάτω για να βάλει το αυτοκίνητο μέσα. Η αλήθεια είναι ότι θα έπρεπε να καταλάβω από νωρίς ότι κάτι δεν πάει καλά αλλά άγνωστο γιατί, ξεχάστηκα με το μωρό και δεν πρόσεξα τι συμβαίνει, μέχρι που το πλοίο ξεκίνησε να κινείται. Τότε, ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι ο Μιχάλης δεν είχε εμφανιστεί ακόμη. Τον παίρνω λοιπόν τηλέφωνο και τον ακούω ατάραχο να μου εύχεται καλό ταξίδι. «Τι λες Μιχάλη, που βρίσκεσαι;», τον ρωτάω, νιώθοντας μια ζαλάδα και το εγκεφαλικό να μου έρχεται ακάθεκτο. «Ξέρεις... Δεν ανέβηκα γιατί χάλασε το αυτοκίνητο. Μην ανησυχείς όμως, θα το φτιάξω και θα έρθω με το επόμενο!» «Τι;»

Ήμουν μόνη, εμβρόντητη, με το μωρό στην αγκαλιά και όλα μου τα πράγματα να βρίσκονται μέσα στο αυτοκίνητο. Αν με ρωτούσε κάποιος, ποιος είναι ο πιο χαζός άνθρωπος στον πλανήτη, πίστεψε με, γνώριζα πλέον τη σωστή απάντηση.

Έφτασα στο νησί, με την πίεσή μου να έχει χτυπήσει κόκκινο και το μωρό να κλαίει με τον πιο σπαρακτικό τρόπο που είχε διαθέσιμο. Μάζεψα τα κουράγια μου και πήρα ένα ταξί για το ξενοδοχείο. Σκέφτηκα ότι τουλάχιστον θα μπορούσα να ξεκουραστώ, για να έχω αρκετές αντοχές όταν έφτανε ο Μιχάλης, να του χτυπάω το κεφάλι μέχρι να μπει πάλι σε λειτουργία.

Εκεί, βέβαια, με περίμενε η δεύτερη έκπληξη της ημέρας. Ο -έχω από μικρός τα νεύρα μου- υπάλληλος, με ένα παγερό βλέμμα μου ζήτησε την απόδειξη για την κατάθεση της προκαταβολής στην τράπεζα. «Επειδή δε βλέπω να έχει γίνει κατάθεση στο λογαριασμό μας», μου λέει, «μπορείτε να μου δώσετε την απόδειξη της κατάθεσης.» Ποια απόδειξη να του δώσω, ούτε δεύτερο εσώρουχο δεν είχα μαζί μου. Το μόνο που σκεφτόμουν εκείνη τη στιγμή ήταν ότι αν πράγματι ο Μιχάλης δεν έχει βάλει χρήματα για να μας κρατήσουν το δωμάτιο, αυτό θα ήταν νέο παγκόσμιο ρεκόρ βλακείας. «Δεν την έχω μαζί μου», ψέλλισα. «Χωρίς την απόδειξη δεν μπορώ να σας δώσω δωμάτιο». Ένιωσα τη γη να φεύγει κάτω απ' τα πόδια μου. «Θα σας πληρώσω όσα θέλετε, απλά βρείτε μου ένα δωμάτιο, έστω για σήμερα!» «Λυπάμαι» μου είπε ο αντιπαθητικός υπάλληλος, χωρίς να μπορεί να κρύψει το χαιρέκακο χαμόγελό του, «δεν υπάρχει κανένα δωμάτιο ελεύθερο.»

Έφυγα τρέμοντας από τα νεύρα μου, με το μωρό να συνεχίζει το σπαρακτικό του κλάμα. Ένιωθε μάλλον πόσο άτυχο ήταν που είχε ανεγκέφαλο πατέρα και διαμαρτυρόταν εντόνως.

Σκεφτόμουν το ενδεχόμενο να μείνω με το μωρό στο δρόμο σαν άστεγη και ένιωθα να με λούζει κρύος ιδρώτας. Παράλληλα βέβαια, με τον καυτό ιδρώτα που κυλούσε σε όλο μου το σώμα, γιατί μέσα σ' όλα ο υδράργυρος είχε αποφασίσει εκείνη τη μέρα να κάνει ορειβασία!

Πήγα κάθιδρη, ξεμαλλιασμένη και αλαφιασμένη στο πρώτο ξενοδοχείο που βρήκα και προσπάθησα να τους εξηγήσω το πρόβλημά μου. «Ειλικρινά, σας παρακαλώ κάντε κάτι να με βοηθήσετε. Τι σας ζητάω, ένα δωμάτιο θέλω, για μένα, το σύζυγό μου και το μωρό μας!» Όλα αυτά τα έλεγα με το ύφος της βαριά χτυπημένης από τη μοίρα αλλά κανένα αποτέλεσμα. «Σας ζητάμε συγνώμη, αλλά αυτήν την εποχή όλα είναι κλεισμένα».

Σύρθηκα μέχρι το επόμενο ξενοδοχείο, με το δάκρυ έτοιμο να κυλήσει «Θα ήθελα ένα δωμάτιο για μένα και το μωρό μου. Σύζυγος δεν υπάρχει. Μόλις χώρισα...» Τους είπα με το βλέμμα μου να έχει αρχίσει να γυαλίζει επικίνδυνα αλλά έλαβα και πάλι την ίδια εκνευριστική απάντηση. «Λυπάμαι!» Προχώρησα στο επόμενο ξενοδοχείο με τα δάκρυα πλέον να κυλούν στα μάτια μου «Ένα δωμάτιο, σας παρακαλώ, για μένα και το έρμο το ορφανό μου», «Αχ μη μου πείτε ότι χάσατε τον άντρα σας» με ρώτησε η κοπέλα στη ρεσεψιόν, «Θύμα άγριας δολοφονίας!», της είπα με το βλέμμα να κοιτάζει στο κενό. «Μα τι μου λέτε! Και συνέβη πρόσφατα;» «Με το που τον πιάσω στα χέρια μου, σας δίνω το λόγο μου!». Η κοπέλα που δεν κατάλαβε καλά το διακριτικό μου αστείο, βιάστηκε να με ξαποστείλει, «Λυπάμαι, δεν υπάρχει τίποτα!»

Ήμαρτον, αν όχι δωμάτιο, ένα στάβλο τουλάχιστον, κάτι τέλος πάντων, και αν υπάρχει και έναν μικρό ανεμιστήρα μπας και δροσιστούμε λίγο... Μα πόσο δύσκολο είναι να βρεθεί ένα ελεύθερο δωμάτιο, μέσα Αυγούστου, σε ελληνικό νησί;

Απελπίστηκα, έκλαψα, τα χρειάστηκα κανονικά για να λέμε την αλήθεια, αλλά δεν το έβαλα κάτω. Είμαι μάνα είπα και έχω ένα μωρό στην αγκαλιά, πρέπει να τα καταφέρω. Έτσι είπα και με τα πολλά τα κατάφερα. Βρήκα δωμάτιο, αγόρασα ένα ωραιότατο δροσερό φορεματάκι, το δεύτερο εσώρουχο που μου έλειπε και μια πλήρη προίκα για το μωρό μου.

Ο Μιχάλης έφτασε την επόμενη μέρα, χωρίς αυτοκίνητο, κουβαλώντας τις βαλίτσες στα χέρια. Θα τον είχα σκοτώσει επιτόπου αλλά ήθελα κάποιον να μου μεταφέρει τα πράγματα και επιπλέον είχε μαζί του την απόδειξη για την κατάθεση των χρημάτων. Τον έσυρα μέχρι το ξενοδοχείο, πέταξα την απόδειξη στα μούτρα του ξινισμένου υπαλλήλου και ανέβηκα έξαλλη στο δωμάτιο. Εκεί του τα έψαλλα σε τρεις διαφορετικές γλώσσες, με το πιο πλούσιο υβρεολόγιο που υπάρχει και με τόση ένταση που μέχρι και ο τελευταίος τουρίστας έμαθε για το κατόρθωμά του.

Τώρα που σου γράφω είμαι κάπως καλύτερα. Όσο να πεις ξεθύμανα λιγάκι αλλά δε σκοπεύω να ησυχάσω. Θα τον βασανίζω για καιρό ακόμη. Σε αφήνω όμως για να πάω να βουτήξω το βασανισμένο κορμί μου στη θάλασσα.

Καλό καλοκαίρι!