Σελίδες από το ημερολόγιο μιας γυναίκας… Ένα νεογέννητο στο σπίτι μου!

Σελίδες από το ημερολόγιο μιας γυναίκας...

Ένα νεογέννητο στο σπίτι μου!

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, η Αρετή, η εννιάχρονη κόρη μου, μας εγκατέλειψε. Ετοίμασε τη ροζ βαλίτσα της και πήγε να μείνει με τη γιαγιά της την Ασπασία, τη γλυκύτατη πεθερά μου δηλαδή. Όταν τη ρώτησα, με δάκρυα στα μάτια, γιατί με αφήνει και τι έχει να της προσφέρει η γιαγιά της που δεν μπορώ εγώ να της το δώσω, επιβεβαίωσε απλώς αυτό που φοβόμουν. «Δεν φταις εσύ, καλή μου μανούλα», μου είπε χαϊδεύοντας με το χεράκι της τα μαλλιά μου, «Φταίει αυτό το μωρό που κουβάλησες εδώ μέσα, που δεν έχει σταματήσει ούτε λεπτό να κλαίει. Δεν αντέχω άλλο, δεν είναι αυτές συνθήκες ζωής για ένα παιδί της ηλικίας μου! Έχω υποχρεώσεις, δεν μπορώ κάθε βράδυ να ξαγρυπνάω μέχρι να το πάρει απόφαση ο μπέμπης να κοιμηθεί.» Αυτά μου είπε κι έτρεξε προς το αυτοκίνητο της πεθεράς μου, η οποία με κοιτούσε μ' ένα χαιρέκακο ύφος σα να ήθελε να μου πει ότι εκείνη είναι σαφώς καλύτερη από μένα.

Σκούπισα τα μάτια μου και κατευθύνθηκα προς το δωμάτιο του μπέμπη σιγοτραγουδώντας «Και θέλω να ᾿ρθω να σ' αρπάξω από την άλλη...» (Πες τα ρε Άντζελα!). Η αλήθεια είναι ότι η Αρετή έχει δίκιο, ο μπέμπης όχι μόνο πεινάει διαρκώς αλλά διαθέτει και μια απίστευτα στεντόρεια φωνή, με αποτέλεσμα να τον ακούν σ' όλη τη γειτονιά κάθε φορά που κλαίει... και πίστεψέ με κλαίει συχνά! Μεταξύ μας πάντως, έχω την εντύπωση ότι αυτός - ο επί του παρόντος λιλιπούτειος - μπέμπης θα γίνει ένας πελώριος άντρακλας σε λίγα χρόνια, δεν τίθεται θέμα σου λέω! Αν τον δεις, καλό μου ημερολόγιο, με τι ενθουσιασμό «επιτίθεται» στο στήθος μου και με πόση λαιμαργία πίνει το γάλα του, θα καταλάβεις τι εννοώ.

Αυτό το μωρό μ' έχει κάνει να αισθάνομαι σαν αγελάδα... καθόλου δεν τον απασχολούν τα χάδια και τα γλυκόλογα, το μόνο που θέλει από μένα είναι να του παράγω καθημερινά μεγάλες ποσότητες από λαχταριστό, φρέσκο γάλα. Ήμαρτον, δηλαδή!

Ως προς το θέμα «αγελάδα» φυσικά δεν ευθύνεται μόνο ο μπέμπης μου, κυρίως φταίω εγώ που σ' αυτή την εγκυμοσύνη έσπασα όλα τα ρεκόρ. Ξεκίνησα ως μια καλοβαλμένη γυναίκα και κατέληξα διπλάσια σε μέγεθος με όψη... μάλλον αγελαδινή! Τι να σου κάνει και το μωρό, με βλέπει έτσι μεγαλόσωμη, που να καταλάβει ότι κάπου εκεί μέσα κρύβεται η μαμά του. Αλλά, τα πράγματα θ' αλλάξουν. Σου το υπόσχομαι! Εγώ κι αυτή η τεράστια φιγούρα στον καθρέφτη θα πάρουμε διαζύγιο. Όχι, τίποτε άλλο, δεν μπορώ πια να με αναγνωρίσω ούτε κι εγώ η ίδια. Περιφέρομαι στο σπίτι αναμαλλιασμένη, με μαύρους κύκλους κάτω απ' τα μάτια (χάρη στον μπέμπη - ξυπνητήρι, που δεν έχει σκοπό να μου χαρίσει ούτε μια νύχτα ύπνου), με μια ρόμπα να τυλίγει τα κάλλη μου και μοιάζω περισσότερο με κινούμενο πρόβλημα θυρεοειδή παρά με γυναίκα. Γυναίκα... τι είπα τώρα! Εγώ για να επιστρέψω στον προ εγκυμοσύνης θηλυκό μου εαυτό πρέπει να μετακομίσω σε ινστιτούτο αδυνατίσματος και φυσικά να πάω κομμωτήριο... επειγόντως!

Για την ώρα βέβαια πρέπει να ταΐσω τον πασά μου γιατί έχει ξεκινήσει πάλι τον συναγερμό πείνας. Χριστέ μου, πως ωρύεται έτσι αυτό το μωρό. Θα μας ακούν απέξω και θα νομίζουν ότι το βασανίζω το έρμο... το ανώνυμο. Ναι, έχουμε κι αυτό το πρόβλημα. Ακόμη να καταλήξουμε σε όνομα. Ο Μιχάλης θέλει οπωσδήποτε να ονομάσουμε το παιδί Προκόπη, όπως και τον πατέρα του δηλαδή, ο πατέρας μου θέλει πάση θυσία να δώσουμε στο μωρό το δικό του όνομα και να το βαφτίσουμε Πολύκαρπο... κι εγώ ζω έναν εφιάλτη. Πέρασα τόσα και τόσα για να το φέρω στον κόσμο και οι μόνες μου επιλογές είναι Προκόπης ή Πολύκαρπος... Αποκλείεται! Πειράζει να το πούμε το παιδί Γιάννη, τόσοι είναι στην Ελλάδα, λες να ενοχλήσει άλλος ένας; Μου πρότειναν, βέβαια, να του δώσουμε και τα δύο ονόματα αλλά όπως καταλαβαίνεις έφριξα. Προ-πό θα το λένε το παιδί μου;

Δε μου μένει άλλη λύση, θα κάνω κι εγώ ότι κάνει και η πεθερά μου όταν στριμώχνεται. Θ' αρχίσω τις λιποθυμίες και τις αδιαθεσίες και θα το σώσω το παιδί μου! Ορίστε, ξεχάστηκα και ο μικρός χωρίς όνομα έχει πάθει υστερία... Καλά ντε, έρχεται το γάλα σου, πώς κάνεις έτσι πια; Δούλα με κατάντησες βρε, όλη μέρα κι όλη νύχτα για χάρη σου τρέχω, τι άλλο θες και όλο κλαις. Τύραννε!

Πέρασαν εννιά χρόνια από τη γέννηση της Αρετής και είχα ξεχάσει πώς είναι να έχεις ένα νεογέννητο στο σπίτι. Ήρθε σαν ανεμοστρόβιλος ο μπέμπης και έφερε τα πάνω κάτω στη ζωή μου. Τριγυρίζω σαν το φάντασμα μέσα στο σπίτι χωρίς να έχω πλέον συναίσθηση αν είναι μέρα ή νύχτα και μόλις πάω να κλείσω για λίγο τα μάτια μου, αρχίζει πάλι και πάλι να κλαίει, με μια σπαρακτική απελπισία που με τρελαίνει. Για να καταλάβεις σε τι σημείο έχω φτάσει, ακόμη κι από την τηλεόραση να ακουστεί κλάμα μωρού, εγώ πετάγομαι και τρέχω να ταΐσω τον μπέμπη! Και μέσα σ' όλα έχω και τον Μιχάλη (που τίποτα δεν του χαλάει τον ύπνο, ούτε καν οι πλέον σπαραξικάρδιες στριγκλιές του μπέμπη) να με κοιτάζει πονηρά και να μου λέει πόσο του αρέσει το νέο ατημέλητο look που έχω υιοθετήσει. «Δεν είναι look Μιχάλη μου, κατάντια είναι! Δε με βλέπεις πώς έχω γίνει η ταλαίπωρη;», του λέω μπας και συνειδητοποιήσει πόσο χάλια είμαι και πώς νιώθω αλλά ο Μιχάλης ατάραχος συνεχίζει να με πλησιάζει γεμάτος ορέξεις. Οπότε κι εγώ του το ξέκοψα μια και καλή: «Αυτό που σκέφτεσαι, μετά από ένα εξάμηνο και αν...»

Το μόνο καλό πάντως, αγαπημένο μου ημερολόγιο, είναι ότι το πήρα απόφαση να αναγεννηθώ και τίποτα δε θα με σταματήσει. Σήμερα το πρωί, μάλιστα, πήρα την Καινή Διαθήκη που έχω χρόνια τώρα (ανέπαφη) στη βιβλιοθήκη, τοποθέτησα το παχουλό μου χέρι πάνω της (δεν την άνοιξα καλέ) κι έδωσα όρκο βαρύ ότι θα γίνω και πάλι μια αδύνατη, σέξι μάνα! Τέρμα οι πίτσες, τα γλυκά και όλα τα συναφή παχυντικά. Θα τα χάσω τα κιλά που πήρα ο κόσμος να χαλάσει. Σου το λέω, καλό μου ημερολόγιο, θα με δεις και θα πάθεις ατύχημα...

Για την ώρα όμως και προτού συμβούν τίποτε ατυχήματα, τρέχω να αλλάξω την πάνα του πασά μου, γιατί όπως καταλαβαίνεις όσο περισσότερο τρώει...